De organisatie, dat zijn wij …

Vorige week had ik het genoegen het 20 jarig jubileum van het Amsterdams Genootschap van Informatiemanagers (AGIM) bij te wonen. Als thema voor het lustrum was gekozen voor “Communicatie in het publieke domein”. Behalve Floor de Ruiter, die een interessant betoog hield over “value framing” op basis van spiral dynamics, was Jack de Vries bereid gevonden een verhaal te vertellen over reputatiemanagement. Iets waar hij als geen ander ervaring mee heeft. Zowel in positieve als in negatieve zin. Zijn betoog gaf de nodige stof tot nadenken.

Boodschap van Jack de Vries was dat met de opkomst van sociale media authenticiteit voor organisaties cruciaal is. Achterliggende gedachte hierbij is dat met de opkomst van social media Nederland in principe een paar miljoen journalisten heeft. Namelijk iedereen die op de diverse social media (Hyves, Facebook, Twitter etc) actief is. Daar komt bij dat ook medewerkers van een organisatie actief (kunnen) zijn op diezelfde social media. Gevolg is dat een organisatie zich niet meer anders of beter kan voordoen dan zij feitelijk is. Voorbeeld: een organisatie start een mediacampagne op om zichzelf een groen imago aan te meten. Vervolgens wordt de directeur van hetzelfde bedrijf in het weekeinde door een aantal passanten gefilmd terwijl hij met zijn vrienden in Limburg aan het “off road rijden” is in een Hummer (verbruik 1 op 3?). Het filmpje wordt op Youtube gezet en binnen en nog voordat de directeur thuis is van zijn avontuur hebben Google alerts en de netwerken hun werk gedaan en is hij ’s avonds te zien in Pownews of RTL-boulevard. En weg is het groene imago.

Ander voorbeeld: een organisatie heeft enkele tienduizenden euro’s uitgegeven aan een wervingscampagne voor nieuw personeel. De organisatie positioneert zich hierin als een modern werkgever die innovatie hoog in het vaandel heeft staan en alle ruimte biedt voor initiatieven van werknemers. Iemand die vervolgens op de bedrijfsnaam googled krijgt bij de resultaten o.a. 3 hits van medewerkers die in een blog hun ontevredenheid uiten over het feit dat zij totaal geen ruimte krijgen om een volgens hen kansrijk idee verder uit te werken.

De boodschap van Jack de Vries was dan ook dat je je als organisatie in de huidige tijd niet anders meer kunt voordoen dan je bent.

Maar, zoals gezegd: ik werd aangezet tot nadenken. En volgens mij gaat het verder. Want als alles transparant wordt, betekent dit wellicht ook iets voor de betrokkenheid van medewerkers. Die moeten in feite ook dragers van de identiteit worden. Waarmee we in feite weer terug gaan naar de essentie van het woord organisatie: een verzameling personen met een gezamenlijke doelstelling. Oftewel: de organisatie, dat zijn wij.

Vraag die dit vervolgens oproept is hoe e.e.a. zich verhoudt tot bijvoorbeeld de homo zappiens, zoals beschreven door professor Veen e.a. Je weet wel: die medewerker die op zijn 36e toe is aan zijn 12e functie. kan die zich in de 1 of 2 jaar dat hij/zij in je organisatie werkzaam is wel voldoende met de organisatie identificeren. Een vraag die allemaal speelt op het moment dat diezelfde homo zappiens in het kader van het “nieuwe werken” een aanzienlijk deel van de week op een andere locatie dan kantoor werkt.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *