Waarom de iPad geen kindermishandeling is

Kinderen gaan vluchtiger leren wanneer zij meer achter een computer zitten en hun leerprestaties nemen af. En kinderen van vier jaar laten leren met een iPad is pure kindermishandeling. Dat is althans de mening van de Duitse psychiater en psycholoog Manfred Spitzer van wie deze week het boek met de titel Digitale Dementie in Nederland in de verkoop ging. In Duitsland heeft het boek heeft volgens de Volkskrant inmiddels tot een stevige discussie over de inzet van computers in het onderwijs geleid. Dat laatste kan op zich geen kwaad, maar ik heb toch een hele andere mening dan Spitzer.

 

Te kort door de bocht

Vooropgesteld: ik heb het boek nog niet gelezen. Wat ik wel gelezen heb is een interview met Spitzer in de Volkskrant van zaterdag 21 juni j.l. Daaruit komt naar voren dat Spitzer zijn mening voor een belangrijk deel baseert op een onderzoek met 6-9 jarigen die tijdelijk een Playstation 3 ter beschikking kregen. Vergeleken met een controlegroep die de Playstation niet kreeg besteedden deze kinderen volgens Spitzer minder tijd aan hun huiswerk en namen hun lees-en schrijfprestaties af.

Afgezien van het feit dat ik de kwalitatieve opzet van het onderzoek niet heb kunnen controleren en ik mij afvraag hoeveel huiswerk kinderen in de leeftijdscategorie van 6-9 jaar hebben, vind ik dat Spitzer erg kort door de bocht gaat. Ten eerste lijkt hij een Playstation (toch vooral een spelcomputer) gelijk te stellen aan devices met rijkere functionaliteit zoals PC’s, laptops, Ipads en andere tablets en notebooks. Bovendien lijkt hij volledig voorbij te gaan aan de onderwijskundige meerwaarde van meer digitale werkvormen. Ook voor vierjarigen.

 

Onderwijskundige meerwaarde digitale werkvormen

Laatstgenoemde wil ik nader toelichten. Als ik met schooldirecteuren en leerkrachten spreek, hebben ze bijna allemaal één droom: meer digitale content en als het even kan voor iedere leerling een eigen laptop, notebook of tablet. Waar men veel van verwacht is:

  • het kunnen illustreren van instructies met video’s en animaties of – nog verstrekkender – het verzorgen van de instructies zelf middels deze middelen: kinderen kunnen in dat geval een instructie net zo vaak herhalen als nodig is;
  • ondersteuning van gedifferentieerd leren en ervaringsgericht onderwijs door kinderen op eigen niveau en meer zelfstandig opdrachten te laten uitvoeren door deze opdrachten aan te bieden middels een digitale leer- en werkomgeving;
  • kinderen middels diezelfde leer- en werkomgeving met elkaar laten samenwerken (zowel met kinderen van de eigen school alsook kinderen van andere scholen)
  • ondersteunen van kennisconstructie middels de eerdergenoemde digitale leer- en werkomgeving en webkwesties e.d.

 

Meegaan in de vaart der volkeren

De Playstation mogen onze kinderen (3 in totaal) ook niet. Maar dan vooral vanwege het feit dat ik de spellen die er op gespeeld kunnen worden in veel gevallen te gewelddadig vind. Ze hebben wel een Wii, twee tablets, een laptop en de oudste (12) heeft inmiddels zelf een smartphone aangeschaft (dit omdat zij allerlei conversaties van haar vriendinnen via een whatsapp-groep miste) .

Uiteraard mogen onze kinderen niet de hele dag op hun tablet e.d., maar een paar uur per dag zijn ze er wel mee bezig. Mijn zoon van 10 heeft in navolging van zijn oudere zus bijna zijn typediploma via Typetopia gehaald, bouwt de meest fantastische bouwwerken in Minecraft, exploiteert een boerderij via Farm Frenzy en een pretpark via Rollercoaster. Hij leert zodoende op speelse wijze strategieën te ontwikkelen, samen te werken en te handelen. De jongste (5) is ook al begonnen met Minecraft begonnen maar doet ook allerlei behendigheidsspelletjes op bobo.nl. Raken mijn kinderen in een sociaal isolement: welnee. Ze hebben allemaal heel veel vriendjes en vriendinnetjes, En tijdens een vakantie blijken een DS en een tablet enorme socializers.

Tijden veranderen. Mede door de opkomst van allerlei nieuwe technologieën. Nieuwe tijden vragen om nieuwe werkvormen en nieuwe vaardigheden. Willen wij kinderen voorbereiden op hun maatschappelijke rol, dan moeten wij ze ook leren omgaan met IT (dat alom tegenwoordig is in onze samenleving). Sterker nog: als we het niet doen, sluiten we niet meer aan op hun belevingswereld en de dingen waar zij gelukkig van worden. Dat zijn andere dingen dan waar wij vroeger gelukkig van werden, maar laten wij onze kinderen vooral niet afremmen door ons verleden.

Gelukkig zijn er veel schooldirecteuren en leerkrachten die dit inzien. Dit gegeven in combinatie met de onderwijskundige meerwaarde van IT maakt dat zij er alles aan doen om meer digitale werkvormen te introduceren in de klas. Zij doen dat echt niet om kinderen pijn te doen. Misschien moet de heer Spitzer eens met hen gaan praten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *