Video-instructie in plaats van een robot voor de klas

zoraAfgelopen donderdag stond in het AD een artikel over scholengemeenschap Thalen in Uithoorn. Zij experimenteren met de inzet van robots bij het vak wiskunde. Met als belangrijkste argument dat een robot zijn geduld niet verliest als hij 3 keer hetzelfde uit moet leggen. Nu ben ik als consultant altijd op zoek naar mogelijkheden om het onderwijs met behulp van de inzet van IT verbeteren. Maar behalve de vraag of dit een sociaal wenselijke ontwikkeling is, vraag ik mij vooral ook af of e.e.a. wel efficiënt is en effectief.

Alternatief

Iets wat volgens mij veel veel efficiënter werkt en per saldo effectiever is, is video-instructie. Het voordeel van een video-instructie is dat deze op ieder willekeurig apparaat kan worden afgespeeld. Bij robots moet je investeren in specifieke hardware. Een video-instructie heeft daarnaast het voordeel dat je veel meer met beelden kunt werken. Iets wat m.i. veel meer mogelijkheden biedt om hetzelfde vraagstuk te illustreren en misschien ook nog wel op meerdere manieren.

Ik weet nog te weinig van Zora (zo heet de robot die wordt ingezet) om ook te kunnen zeggen in hoeverre hij analyses kan uitvoeren. Wat ik wel weet is dat er zogenaamde “flipped classroom”-omgevingen zijn waarbij een leerkracht op basis van het kijkgedrag van leerlingen kan zien met welke stof leerlingen moeite hebben. De leerkracht kan hier vervolgens op inspelen tijdens de coachinggesprekken. Ik gok zomaar dat Zora nog niet zo ver is, maar misschien moet ik een keer gaan kijken.

De leerkracht blijft belangrijk

Los van bovenstaande is er het sociale aspect. Een robot kent en herkent geen emoties. Wat als de leerling emotioneel wordt omdat hij/zij iets niet snapt? Daar kan een robot niet mee om gaan. Die kan alleen een bepaalde routine afwerken. Ga maar na: hoe frustrerend is het niet als bijvoorbeeld Siri op je smartphone alleen maar reageert met: “Ik ben bang dat ik je vraag niet begrijp.”

Hetzelfde geldt natuurlijk bij video-instructie. Er moet altijd opvang zijn voor die leerling die een instructie ook na drie keer kijken niet begrijpt. In dit kader komt toch altijd de leerkracht weer om de hoek om juist ook die leerlingen te ondersteunen die moeite hebben met de stof. Een creatieve leerkracht kan zich inleven in de leerling en misschien door net weer een andere insteek te kiezen een doorbraak forceren.

Het beste van twee werelden

Het beste van twee werelden heb je volgens mij als je video-instructie kunt combineren met een leerkracht die goed kan coachen. Leerlingen kunnen dan relatief zelfstandig de stof doornemen waarbij optimaal gebruik kan worden gemaakt van beelden, animaties etc. Daarbij kunnen centraal instructies worden gemaakt door de beste docenten, nationaal of internationaal. Als leerlingen vragen hebben kunnen zij terecht bij hun leerkracht/coach, die op basis van learning analytics ook weet met welke stof een leerling aan het werk is geweest en waar deze eventueel moeite mee heeft. De leerkracht kan dan eventueel zelf e.e.a. nog een keer  proberen uit te leggen of wijzen op een video-instructie waarin e.e.a. net weer anders wordt uitgelegd. Op die manier combineer je het beste van twee werelden, wordt de leerling meer verantwoordelijk voor het eigen leerproces en kunnen leerlingen ook meer in hun eigen tempo gaan leren omdat de klassikale instructie niet meer nodig is.

Ik geloof daar persoonlijk meer in dan in een leerling die in zijn eentje in een kamer met een robot zit die eventueel ook nog een leuk dansje kan doen. Neemt niet weg dat ik respect heb voor scholengemeenschap Thamen, die een dergelijke innovatie durft te testen. Als niemand dit zou doen kom je er nooit achter in hoeverre het wel of niet werkt.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *