DevOps: Proceseigenaren als motor voor samenwerking

proceseigenarenAfgelopen vrijdag hebben wij op kantoor tijdens een kennissessie stilgestaan bij DevOps. Een in België ontstane aanpak die tot doel heeft de samenwerking tussen ontwikkelafdelingen en beheerafdelingen van techbedrijven te vergroten. Om daarmee de time to market van nieuwe functionaliteiten drastisch te verkorten. Eén van de belangrijkste elementen in deze aanpak is dat er proceseigenaren zijn die multidisciplinaire teams aansturen. Ik zag gelijk de parallel met het onderwijs. Daar moet m.i. meer met proceseigenaren worden gewerkt om met name de samenwerking tussen de onderwijskundigen en bijvoorbeeld een IT-afdeling te verbeteren.

 

De praktijk

Te vaak gebeurt het in de praktijk nog dat een IT-afdeling (met de beste bedoelingen) nieuwe technologie de scholen binnen draagt zonder dat leerkrachten er om gevraagd hebben. Niet omdat het moet, maar omdat het kan, zullen we maar zeggen. Te vaak ook gebeurt het nog dat een IT-toepassing wordt aangeschaft die om een (door iedereen voorgestane) veranderde werkwijze vraagt om goed toegepast te kunnen worden. Vervolgens wordt er echter te weinig gestuurd op het doorvoeren van de benodigde veranderingen. Bijvoorbeeld omdat men op weerstand stuit, maar vaker nog doordat niet duidelijk is wie op die verandering zou moeten sturen. In alle gevallen is het gevolg dat de aangeschafte IT-middelen na verloop van tijd niet of beperkt gebruikt worden. Wat natuurlijk zonde van de geïnvesteerde tijd en het geld is.

Oorzaak is in vrijwel alle gevallen dat er vanuit het onderwijs geen proceseigenaren zijn benoemd die zich verantwoordelijk voelen voor de informatieverwerking die binnen een bepaald proces plaatsvindt (en dat zijn er veel in een onderwijsinstelling) en voor de middelen die in dit kader ingezet dienen te worden. Al snel wordt verwezen naar een I-coach of ICT-coördinator, die echter niet verantwoordelijk kan zijn en zich in de meeste gevallen (terecht) niet verantwoordelijk voelt. En zodra de I-coach of ICT-coördinator zich wel verantwoordelijk voelt en allerlei initiatieven gaat opstarten treden de mechanismen op zoals hiervoor beschreven.

 

De oplossing

De oplossing is dat er vanuit het onderwijs proceseigenaren worden aangewezen die integraal verantwoordelijk zijn en zich ook verantwoordelijk voelen voor de wijze waarop invulling wordt gegeven aan het desbetreffende proces. Het is dan aan de proceseigenaren om allerlei disciplines op te schakelen om het proces te optimaliseren en de inspanningen van de verschillende disciplines op elkaar af te stemmen. De proceseigenaren wordt daarmee de regievoerder ten aanzien van de veranderingen die worden doorgevoerd. Op die manier wordt de samenwerking bevorderd en wordt voorkomen dat bijvoorbeeld wel IT-middelen worden aangeschaft maar dat de organisatorische wijzigingen die nodig zijn om die middelen te laten renderen niet worden doorgevoerd. Het is aan de proceseigenaar om erop toe te zien dat de IT-middelen er pas komen als de organisatie er in alle opzichten klaar voor is.

 

Vraagt wel iets van je organisatie

Voorgaande is natuurlijk makkelijk geroepen. Maar het vraagt wel iets van de organisatie. Er ontstaat namelijk een matrixorganisatie waarbij een onderscheid wordt gemaakt naar hiërarchische en functionele aansturing. Zowel leidinggevenden als niet leidinggevenden moeten in dit kader hard werken aan een goede rolperceptie. Dit vraagt gewenning en veel onderlinge coaching. En dus ook het geven van directe feedback aan elkaar. Wat veel mensen eng vinden. Maar als het eenmaal lukt, krijg je er iets heel moois voor terug.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *