Hoe zinvol is recht op offline gaan?

OfflineIn Frankrijk hebben werknemers sinds 1 januari van dit jaar het recht om na werktijd offline te gaan. Ze hoeven dan hun e-mail niet meer te lezen en de telefoon niet meer op te nemen. Is dit iets wat we in Nederland ook moeten willen? Of kunnen we dit afdoen als doorgeslagen overheidsbemoeienis?

Nieuwe Franse wet

Volgens de nieuwe Franse wet zijn werkgevers in Frankrijk verplicht om met hun medewerkers afspraken te maken over hoe wordt omgegaan met het gebruik van e-mail, telefoon etc na werktijd. Dit omdat werk en privé volgens de Franse overheid als gevolg van de opkomst van alle digitale middelen teveel door elkaar heen lopen. Met stress als gevolg. Opvallend: als de werkgever geen afspraken maakt met de werknemers heeft dit geen sancties. Wel kunnen werknemers hun werkgever aanklagen op het moment dat zij thuis komen te zitten met een burn out die het gevolg is van een te langen werkweek.

Persoonlijke beleving

Als consultant heb ik al jaren een baan waarbij een mobiele telefoon en een laptop tot de standaarduitrusting behoren. Ik kan in principe overal mijn werk doen en werk in dat kader ook regelmatig thuis. Vanaf het begin is het zo geregeld dat ik tijdens kantooruren bereikbaar moet zijn voor collega’s en klanten, dan wel dat uit mijn elektronische agenda moet blijken waarom ik niet bereikbaar ben. Ik heb een enorme vrijheid om mijn tijd zelf in te delen. Wanneer het mij beter uit komt om overdag een privé-activiteit te verrichten en ’s avonds te werken kan dat onder de voorwaarde dat ik zoals eerder aangegeven bereikbaar ben en de werkzaamheden dit toelaten. Werk en privétijd gaan daardoor door elkaar lopen, maar dat heeft heel veel voordelen. Omdat ik het belangrijk vind om regelmatig met mijn kinderen te eten ga ik regelmatig op tijd naar huis. Ik heb dan mijn uren voor die dag nog niet gemaakt, maar werk vervolgens ’s avonds nog even. Heb ik ’s avonds andere verplichtingen dan werk ik overdag wat langer door of ik ben toch op tijd thuis en werk een andere dag wat langer. Ik kan op die manier werk en privé prima op elkaar afstemmen en het geeft mij juist rust. Ik heb er ook geen enkel probleem mee om als ik klaar ben met mijn werk de laptop dicht te klappen en mijn telefoon uit te zetten. Dat heb ik overigens wel moeten leren.

Eigen verantwoordelijkheid

Wat ik mis in het Franse verhaal is de eigen verantwoordelijkheid van de medewerker. Volgens mij biedt het tijd- en plaatsonafhankelijk werken juist heel veel mogelijkheden om werk en privé goed op elkaar af te stemmen en kan het zodoende stressverminderend werken. Het enige is dat je als werknemer wel je grenzen moet moet kunnen stellen. Als je al een werkgever hebt die graag ziet dat je thuis ook nog werkt terwijl je op kantoor of school al de nodige uren hebt gemaakt, kun je als werknemer volgens mij “gewoon” nee zeggen. Als je in een organisatie werkt waar 60 uur of meer per week werken de norm is, is het volgens mij aan jezelf om te bepalen of je daar wel of niet wilt werken. Veel meer uren draaien dan waar mensen voor worden betaald is volgens mij iets wat in de cultuur van een organisatie zit. Die cultuur wordt echter gevormd door de mensen zelf.

Bij organisaties waar een dergelijke cultuur heerst zal naar ik verwacht niets veranderen onder invloed van de nieuwe Franse wet. Tenzij de werkgever bang is voor claims van werknemers die gezwicht zijn voor de cultuur, een burn out krijgen en vervolgens de rekening bij de werkgever neerleggen. Wellicht is dat waaraan de Franse overheid appelleert. Maar of dit heel effectief zal zijn?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *